قانون زندگی اینه که یه سری میرن و یه سری دیگه جاشون رو میگیرن

ولی ما

آخرین بازمانده های وبلاگ نویسی ایم

رفتن همه

و کسی جاشونو نگرف

ترجیحا نخونید

چشات شیشه ای میشه و راه گلوتو بغض بسته

هی نفس عمیق میکشی

هی بغضتو قورت میدی

تمام تلاشتو میکنی که اشکات از چشمات نیفتن

قلبت مچاله شده تو قفسه سینت

هی میخندی

هی میخوای فرار کنی

ولی نمیشه

اخه ادم از خودش و دلش که نمیتونه فرار کنه

درگیر کارای جشنیم ؛

گاهی داد میزنم سرشون که بس کنید انقد حرف نزنید کارای مهم تری داریم

گاهی با اهنگای عربی و امثالهم خودم میرم رو سن و یکی باید به زور جمم کنه

ولی خب خوبه ! میخندیم با هم ! با این همه تفاوت نظر و دادو هوار و فلان بازم کنار میایم با هم

باورم نمیشه دیگه نمیریم مدرسه . یعنی تموم شد واقعا؟

میگم تو شرایط خوب که همه خوشحالن غیر از اینه؟

بهتر نیست تو شرایط بد خوشحال باشیم؟

خود درمانی

مسئله اینه که درک این همه تاریکی و تیرگی سخته و دردناکه

مسئله اینه که دلم میخواد کنار بکشم

شاید چون ترسیدم

یا شاید چون خستم

ولی فرقی نمیکنه

چون بهش باور ندارم ،ولی مجبورم توش بمونم !باهاش حرکت کنم

نمیشه

نمیشه جزوی ازش نباشی

نمیشه تغییر بدی

تغییر دادن همیشه سخت تر از موندنه

مسئله اینه که دارم تو رویاهام غرق میشم

زندگی داره عقب تر میره

محو میشه

ادما محو میشن

تاریک تر از اونیه که بشه فهید راه درستو انتخاب کردی یا نه

رو به انجماد

منتظر

+تپش قلب

اقا

من الان

یه فلش بک میخوام

به کافه پیانو

اون روزی که

کلی فر خوردیم که یه جا بشینیم

و تو جایگاه ویژه عکس انداختیم

و خودمون بودیم

و خوش بودیم

و هیچ خری نبود که باعث بشه احساس مزخرفی که اللان دارم داشته باشم

و میگم چقد خوبه که تا حالا همیشه حال شمارو داشتم

و تو گوه ترین لحظات زندگیمم تونستم کنارتون دووم بیارم

میدونید شما مث بقیه ادما نیستید

چون الان دلم میخواد از همشون فاصله بگیرم

از همشون